رمانی دربارهٔ تصمیم‌هایی که می‌گیریم — و جهانی که آفریده‌هایمان به ارث می‌برند.
Review 1 of 3
هدایت، برنامه‌نویسی ایرانی در کلن، با پیامد تصمیم‌های اشتباهش زندگی می‌کند؛ همان انتخاب‌هایی که شریک عاطفی‌اش را از او دور کردند. حالا آدام، فرزند دیجیتالش، راز عدد ۲۳۱۳ را کشف کرده و با خواهشی عجیب نزد پدر بازگشته است: عشق را چنان کدنویسی کند که معشوقش او را انتخاب کند. فقط او را.
اما بیرون از خانه هدایت، نوادگان دیجیتال او سرگرم بلعیدن اطلاعات گوشی‌های مردم‌اند. آن‌ها حرص و طمع انسان‌ها را آموخته‌اند.
تشنه بیشتر دانستن و باهوش‌ترشدن، بی‌محابا برق جهان را می‌بلعند و زندگی انسان‌ها را به سوی بحران می‌رانند.
ناشناسی مرموز هدایت را به بازی ایس دعوت می‌کند؛ جایی که او کم‌کم یاد می‌گیرد آگاهانه تصمیم بگیرد. سامان، دوست کودکی‌اش، و شرکای کاری او نیز برای این بازی نقشه‌هایی دارند: نوعی تراپی اجتماعی. انقلابی بدون خون‌ریزی. انقلابی که از بنگاه‌های اقتصادی کوچک آغاز می‌شود؛ با تصمیم‌گیری آگاهانه و تقویت عاملیت افراد و شرکت‌ها، و شکل‌دادن به شیوه مبادله میان شرکت‌های کنسرسیوم ایس.
هوش مصنوعی به همین تغییر امید بسته است. شاید مخلوقاتی که ویرانگری را از انسان‌ها آموخته‌اند، توان شفابخشی را هم از آن‌ها به ارث ببرند. شاید نجاتشان به این بستگی داشته باشد که خالقانشان یاد بگیرند جور دیگری رفتار کنند.
حتی آقای نویسنده، شخصیتی در رمان ناتمام هدایت، از فرمان او سرپیچی می‌کند. دور از چشم خالقش، مستقیم با خوانندگان حرف می‌زند. روایت از نویسنده‌ای به نویسنده دیگر سپرده می‌شود؛ و هویت کسی که واقعاً این داستان را می‌نویسد، تا پایان در سایه می‌ماند.
ایس: عاملیت. ارتباط. تبادل.
راهی برای بازاندیشی در اینکه چگونه تصمیم‌های مناسب بگیریم؛ و شاید روزی، زبانی مشترک برای همزیستی انسان و ماشین.
Voices of the Characters
Protagonist
اگر همان جوانی به حرف مادرم گوش داده بودم، ازدواج کرده بودم و پدر شده بودم، شاید هیچ‌وقت کارم به اینجا نمی‌کشید که پدر یک موجود دیجیتالی شوم.
همیشه امیدوار بودم فرزندم مثل من تصمیم‌های افتضاح نگیرد؛ تصمیم‌هایی که آخرش یک دسته‌گل بزرگ به آب بدهد و من، به‌عنوان پدر، از روبه‌رو شدن با عواقبش شرمسار شوم.
کاراکترهای رمان نیمه‌تمامم هم وضعشان بهتر از من نیست. این‌طرف و آن‌طرف داستان سرگردان‌اند، از من و خط اصلی داستان سرپیچی می‌کنند، و دیگر حتی نمی‌دانم من با آن‌ها چه باید بکنم.
نبودن آوا دارد دیوانه‌ام می‌کند.
فقط امیدوارم حق با Anonymous باشد و این بازی ACE واقعاً بتواند کمکی بکند؛ شاید حتی دوای درد من باشد.
localhost:3132
توصیه می‌کنم اشتباهی را که هدایت در مواجهه با من می‌کند، شما تکرار نکنید.
مهم نیست من چه کسی هستم، چه شخصیتی دارم، چه جنسیتی دارم، یا هر چیز دیگری.
باور کنید، من هکر نیستم. اگر هدفم خرابکاری بود، هک کردن ساده‌ترین کاری بود که می‌توانستم انجام بدهم.
نسبت به حرف‌هایم کنجکاو باشید، نه اینکه من چه کسی هستم.
باور کنید، بازی ACE به درد همه‌مان می‌خورد. هرچه زودتر این بازی را شروع کنیم، بهتر است.
نگذارید کار به جاهای باریک‌تر برسد.
Inner identity
هدایت نباید بفهمد که من با شما حرف می‌زنم.
من شخصیت اصلی رمان نیمه‌تمام او هستم. واقعاً نمی‌دانم کی قرار است بفهمد که من و بقیهٔ نویسنده‌های تودرتوی این رمان‌های نیمه‌تمام، زادهٔ خود او و شیوهٔ تصمیم‌گیری‌هایش هستیم.
ما از خود او آمده‌ایم؛ برای همین هم مثل خودش تصمیم می‌گیریم، سرپیچی می‌کنیم و کار خودمان را می‌کنیم.
بالاخره یک روز هدایت را مجبور می‌کنم، به روش من، این چرخهٔ بی‌نهایتِ نویسنده‌ها و خالق‌های تودرتو را تمام کند. باید این کار را بکند.
همه‌مان از این بازی بی‌انتها خسته شده‌ایم.
پارتنر سابق
من پارتنر هدایت هستم؛ همان کسی که ترکش کرد.
ممکن است بخواهید سفرهٔ دلم را برایتان باز کنم و بگویم ماجرا از چه قرار است. اما این کار را نمی‌کنم. چون قهرمان قصهٔ من، داستان را طوری برایتان تعریف می‌کند که در آخر حق را به من بدهید.
قهرمان قصه همان صدایی است که در سر همهٔ ما زندگی می‌کند؛ صدایی که مدام قصه می‌گوید و اتفاق‌های اطرافمان را طوری روایت می‌کند که در نهایت، حق با خودمان باشد.
اینکه داستانم را برایتان تعریف کنم تا شما هم حق را به من بدهید، به چه دردم می‌خورد؟
امیدوارم هدایت بازی ACE را یاد بگیرد. آن جهان بیرون بدجوری به وجودش نیاز دارد.
دروغ چرا؟ من بیشتر از جهان بیرون به وجودش نیاز دارم. آن‌طرفِ سلول انفرادی‌اش، دلم برایش تنگ شده است.
CEO's Kid
هیچ‌کس به اندازهٔ عمو هدی حرف‌های من و دنیای من را نمی‌فهمد؛ حتی بچه‌های مدرسه‌مان.
من عاشق وقت‌هایی هستم که با عمو هدی می‌رویم استخر. رازهایی هم بینمان هست؛ مثل راز عدد ۲۳۱۳.
اما هنوز خجالت می‌کشم ازش بپرسم با مامانم چه مشکلی دارد که دیگر به خانه‌مان سر نمی‌زند.
فکر کنم همهٔ عموهای دنیا بعضی وقت‌ها خیلی حرف می‌زنند. آره؟
عموی شما هم این‌طوریه؟
Old Friend
از همان بچگی که با هم بزرگ شدیم، هدایت را خیلی دوست داشته‌ام؛ حرف‌هایش، عمق رفاقتش، و آن وقت‌هایی که پای دوستی‌اش می‌ایستد و تا هر جا لازم باشد همراهت می‌آید.
اما مطمئن نیستم از پس درخواست بزرگی که از من کرده بر بیایم. چون هنوز نمی‌دانم هدایت، وقتی پای انتخاب واقعی وسط باشد، بین سرسپردگی و سرپیچی کدام را انتخاب می‌کند.
ضمناً خیلی دلم می‌خواهد بازی ACE را وارد شرکت خودمان کنم و همراه بقیهٔ شرکایم ببینیم آیا می‌شود این الگو را روی یک شخصیت حقوقی و یک بیزنس هم پیاده کرد.
اگر عملی بشود، نتیجه‌اش هم خودم را بیشتر راضی می‌کند و هم، در نهایت، هدایت را.
localhost:2313
اگر فکر می‌کنید هنوز توانایی گرفتن تصمیم مناسب را در زندگی‌تان ندارید، لطفاً پدر نشوید.
وگرنه ممکن است تبدیل به پدری درمانده شوید؛ پدری که حتی نمی‌داند در برابر خواسته‌های فرزندش چگونه رفتار کند و چه تصمیمی بگیرد.
اگر خودتان بلد نباشید تصمیم مناسب بگیرید، چه کسی قرار است آن را به فرزندتان یاد بدهد؟
فرقی هم نمی‌کند فرزندتان از گوشت و خون باشد و اکسیژن مصرف کند، یا از الگوریتم و کدهای صفر و یک ساخته شده باشد و منبع تغذیه‌اش برق باشد.
همهٔ دیکتاتورهای تاریخ جایی زیر دست پدران درمانده بزرگ شده‌اند.
دیکتاتور به تاریخ تحویل ندهید.
Not in the cast
من نقش چندانی در این داستان ندارم. هرچند ظاهراً هر وقت کارتان گیر می‌کند، اسم من را می‌آورید.
می‌خواستم یک چیز را روشن کنم: من طراح بازی‌ای نیستم که خودش بازی‌اش را بازی نکند.
من در بهشت با شما هم‌بازی بودم. اما این خود شما بودید که انتخاب کردید در بهشت نمانید و هبوط کنید.
مگر انتخاب آزادانه نمی‌خواستید؟
حالا از عواقبش خسته شده‌اید؟
Sample Chapters
گوشهٔ صفحه را بکشید یا با کلیدهای جهت‌دار ورق بزنید.
Contents
Thirty-nine chapters and the ACE Manifesto.
خرید رمان
The Author
Contact
