ACEعاملیت، ارتباط،
تبادل.

مقدمه

این بار نوبت ماست: صاحبان بنگاه های کوچک و متوسط و کارمندانی که در درون آنها کار می کنند. این بار، نوبت ماست که بدون توسل به انقلاب یا خشونت، تغییر را آغاز کنیم و جهان را به مکانی بهتر تبدیل کنیم.

تا زمانی که خود بازی مشکل ساز باشد، صرفاً جا انداختن بازیکنان آن بین طبقات اجتماعی راه حلی نخواهد بود. ما باید قواعد بازی را تغییر دهیم و یک بازی جدید ایجاد کنیم - بازی که در آن مردم انتخاب می کنند چگونه و کجا بازی کنند.

داره دیر میشه مادر زمین، سیاره ما، در آستانه نابودی است. انسان ها دیوانه می شوند و بین چرخ دنده های شتاب دهنده کار، تولید و مصرف گیر کرده اند. دیوانگی همه چیز را فرا گرفته است. ما باید قبل از اینکه خیلی دیر شود اقدام کنیم. ما باید برای مدت کوتاهی از آموزه های دینی که ما را مجبور به پذیرش «درد دیگری نیست» اطاعت کنیم.

پول بزرگترین دین است و بیشتر انسان ها پیروان وفادار آن شده اند. آنقدر وفادار که فرامین و تشریفات آن را بر همه خواسته های خود ترجیح می دهند. آنقدر وفادار هستند که برای برافراشته نگه داشتن پرچم‌های آن هر بی‌عدالتی را تحمل می‌کنند - و هر چند وقت یک‌بار بی‌عدالتی‌های ناشی از آیین‌های آن را توجیه، مشروعیت می‌دهند و حتی تقدیس می‌کنند. اما مانند هر دین مصنوعی، این دین نیز خالی از ایراد و افراط نیست. و احیای آن بدون رعایت برخی از قوانین و آداب و رسوم آن هرگز ممکن نیست.

ما می‌توانیم بدون اجبار دائمی دستورات دین، حرص و طمع خود را مهار کنیم و به عدالت عمل کنیم. پیچیده به نظر می رسد، اما دست یافتنی است. اندکی از خود گذشتگی می تواند این مسیر را هموار کند، به خصوص اگر این ایثار جمعی باشد.

هدف ایس

این مانیفست بر اساس ACE – Agency Cارتباط Exchange – مدل اجتماعی-اقتصادی بنا شده است. الگویی است که محور مرکزی آن نه طمع، بخل و زیاده روی، بلکه آگاهی و مرزهایی است که عاملیت‌ها داوطلبانه و مسئولانه برای خود تعیین می کنند.

در این چارچوب، رفتار بنگاه های اقتصادی پذیرفته شده، مانند رفتار اشخاص حقیقی که آنها را تشکیل می دهند، با اصول مدل ACE تنظیم می شود. در این سیستم، پول صرفاً یکی از ابزار مبادله باقی می ماند. این ابزاری است که ممکن است برخی از دیگر عملکردهای سنتی خود را حفظ کند، اما دیگر وسیله ای برای تغذیه بخل بی پایان عاملیت‌ها نخواهد بود. چرخ دنده های این اقتصاد نه با مصرف بیشتر و بیشتر، بلکه با آرامش، آسایش و شکوفایی انسان می چرخد. ممکن است توسعه اقتصادی مبتنی بر مصرف کمتر و رضایت بیشتر باشد.

یکی از اهرم های کلیدی این مانیفست این است که درد تو درد من هم هست. درد یک عاملیت درد همه اعضای پذیرفته شده مانیفست است و همه مسئولیت پاسخگویی به آن را بر عهده خواهند داشت. در این مدل اقتصادی، مالکیت فردی و جمعی وجود دارد. تعادلی که آزادی و مسئولیت شخصی را با منافع و رفاه جمع پیوند می دهد.

مانیفست ACE بر اساس اصل دوستی و تنظیم فاصله است که توسط ارزش های طرفین تعریف شده است. این مدل مایل به همزیستی با سایر مدل‌های اقتصادی و اجتماعی است و هرگز خود را برای جذب بازیکنان بیشتر تبلیغ نمی‌کند، در عوض، تنها در صورت لزوم خود را معرفی می‌کند.

ورود و خروج از دایره مانیفست ACE به همان اندازه ساده خواهد بود. زیرا تعهد به این اصول باید همیشه داوطلبانه، آگاهانه و مبتنی بر اراده و میل شخصی باقی بماند.

عاملیت

«عاملیت» به هر عامل طبیعی یا قانونی اطلاق می‌شود که در هر لحظه، با آگاهی از شرایط و موقعیت خود، تصمیمی سنجیده و مستقل اتخاذ می‌کند: یا وضعیت فعلی را حفظ می‌کند یا آن را تغییر می‌دهد. این تصمیمات آگاهانه معمولاً بر اساس مراحل شناخته شده فعالیت عاملیت است.

عاملیت فازها:

• اکتشاف: مرحله کشف و بینش: جستجو برای فرصت‌ها، ایده‌ها و مسیرهای جدید.
  
• تثبیت: مرحله تحکیم: ایجاد ثبات، بهینه‌سازی منابع و ساختارها.
  
• گسترش: مرحله رشد: گسترش ظرفیت‌ها، بازارها یا دامنه نفوذ.
  
• یکپارچه‌سازی: مرحله ادغام: ارتباط با سایر عوامل، سیستم‌ها یا مدل‌ها برای ایجاد ارزش مشترک و پایداری طولانی‌مدت.

این فازها بسته به محیط و شرایط می توانند از نظر توالی، مدت و شدت متفاوت باشند و حتی می توانند از نظر نوع و تعداد تغییر کنند. برخی از فازها ممکن است حذف شوند، ادغام شوند، یا جایگزین شوند، یا ممکن است فازهای جدیدی متناسب با نیازهای محیط ظاهر شوند. با این حال، صرف نظر از ترکیب فازهای عاملیت، فاز یکپارچگی بخشی جدایی ناپذیر از آن است، زیرا وجود و پایداری هر سیستمی به این مرحله بستگی دارد.

بند 1—سطوح عاملیت کاربرد (حوزه) عاملیت به طور همزمان در دو سطح اعمال می شود:

• انفرادی عاملیت:همه کارکنان و صاحبان شرکت ها مستقل هستند عاملیت‌ها که تصمیمات مستقل آنها بر اساس مراحل عاملیت (اکتشاف، تثبیت، گسترش، یکپارچه سازی) در نظر گرفته و اجرا می شود. در طول درگیری خود در فعالیت های شرکت، آنها باید هر چهار مرحله عاملیت را تجربه کنند. یعنی:
  • آنها از فاز Exploration بهره می برند.
    
  • بخشی از وظایف آنها بر روی تثبیت متمرکز است.
    
  • آنها مهارت ها و ظرفیت های خود را در Expansion گسترش می دهند.
    
  • و آنها در تعامل دائمی با دیگران در Integration هستند تا معنای رضایت بخشی از فعالیت های خود ایجاد کنند. تجربه نامتعادل این مراحل منجر به ناهماهنگی بین عاملیت و عاملیت شرکت/دیگران می‌شود که دیر یا زود منجر به اختلال و مشکلات در همکاری‌ها می‌شود.
    
• حقوقی عاملیت:هر شرکتی یک «حقوقی عاملیت» است که با آگاهی و استقلال، تصمیم می‌گیرد یا وضعیت را حفظ کند یا آن را تغییر دهد. شرکت در تعاملات درون سازمانی و بین شرکتی خود باید به طور مستمر چهار فاز را تجربه و متعادل کند:
  • اکتشاف برای آزمایش ایده‌ها و مسیرهای جدید،
    
  • تثبیت برای استانداردسازی و پایداری،
    
  • گسترش برای افزایش ظرفیت و دامنه تأثیر،
    
  • ادغام برای ارتباط مؤثر با سایر عاملیت‌ها و سیستم‌ها. عدم تعادل یا بی توجهی به هر یک از این مراحل منجر به ناسازگاری با شبکه کنسرسیوم و اختلال در همکاری ها می شود.

ارتباط

هیچ عاملیت به صورت مجزا وجود ندارد. وجود و بقای هر عاملیت به ارتباط آن با سایر عاملیت‌ها و عوامل اطراف بستگی دارد. این ارتباط نه تنها یک شرط اساسی برای وجود و پایداری عاملیت است، بلکه تأثیر مستقیم و تعیین کننده ای بر فرآیندهای تصمیم گیری آن و نوع و نحوه فعال شدن فازهای آن دارد. هر بار که یک عاملیت وارد رابطه با دیگران می شود، در معرض شرایط و پدیده هایی قرار می گیرد که می تواند ساختار تصمیم گیری آن را تغییر داده و مسیر آن را تغییر دهد.

بند 1 — پذیرش و عضویت

• فردی عاملیت: همه مالکان و کارمندانی که مایل به کار در شرکت‌های کنسرسیوم ACE هستند باید به مانیفست ACE پایبند باشند. ورود و خروج افراد از شرکت های عضو، تا حد امکان، ساده است.
  
• حقوقی عاملیت: همه شرکت های عضو کنسرسیوم موظف به اجرای مانیفست ACE هستند. ورود و خروج شرکت‌ها نیز ساده است، مگر در موارد تعهدات معوقه که شرکت را ملزم می‌کند تا زمان تسویه در چارچوب مانیفست باقی بماند (جزئیات در بخش‌های بعدی دنبال می‌شود).

ارزشها: در نگاه اول، هر عاملیت ارزشهای خود را مستقل و زاییده تصمیمات فردی می داند. اما واقعیت این است که معنا و کارکرد واقعی ارزش ها تنها در بستر پیوندها شکل می گیرد. اتصال با دیگر عاملیت‌ها یک عاملیت را وادار می کند تا مقادیر خود را تعریف، بازتعریف و اولویت بندی کند. این فرآیند نه تنها وضوح درونی ایجاد می کند، بلکه پایه و اساس تعاملات پایدار و همکاری های پربار را نیز فراهم می کند. در مدل ACE، ارزش ها محصول توافق نامه های نانوشته یا مکتوب میان عاملیت‌ها هستند و نقش آنها در تصمیم گیری به اندازه نقش منابع یا ابزار حیاتی است.

• فردی عاملیت: هر فرد ارزش های کاری خود را به صورت کتبی مستند می کند، آنچه برای او در محیط کار اساسی است، و اینکه چگونه در تصمیم گیری آنها اولویت بندی می شود.
  
• حقوقی عاملیت: شرکت ارزش‌های خود را برای حضور خود در کنسرسیوم ثبت و ثبت می‌کند، ارزش‌هایی را که قصد تولید و نمایندگی آن را دارد مشخص می‌کند و تصمیمات خود را بر این اساس سازمان‌دهی می‌کند.

مرزها: در هر رابطه ای، تشکیل مرزها اجتناب ناپذیر است. یک عاملیت به سادگی با حضور در شبکه ای از اتصالات وارد فرآیند تعریف و پذیرش مرزها می شود. بهترین مرزها آنهایی هستند که خود عاملیت آگاهانه و داوطلبانه برای خود تعیین می کند. چنین مرزهایی نه تنها از نقض اعتماد و اعتبار جلوگیری می کند، بلکه موقعیت عاملیت را در گروه مستحکم می کند. عدم رعایت مرزها عواقب قابل پیش بینی دارد: عاملیت به تدریج از گروه طرد می شود، ارتباطات حیاتی خود را از دست می دهد و در معرض خطر انقراض قرار می گیرد. امنیت و بقای یک عاملیت به همکاری و تعامل سالم با دیگران و همچنین پایبندی به مرزهای پذیرفته شده جمعی بستگی دارد.

• فرد عاملیت: پس از پیوستن، مالکان و کارمندان بیانیه مرزهای فردی خود را یادداشت می کنند. مالکان هدف از مالکیت و فعالیت شرکت، نیازها و انتظارات و حدود اختیارات خود و همچنین نحوه استفاده از منابع شرکت را روشن می کنند. کارمندان همچنین محدوده و حدود همکاری خود را با شرکت توضیح می‌دهند و مرزهای شخصی خود را در رابطه با مرزهای شرکت مشخص می‌کنند - چه چیزی را می‌پذیرند و چه چیزی را نمی‌پذیرند.
  
• حقوقی عاملیت: شرکت محدودیت‌های تعاملات خارجی و فعالیت‌های بازار خود را مستند می‌کند و متعهد می‌شود که از انحصار بازار خودداری کند. مرزهای آن در مورد سایر شرکت ها و ذینفعان کنسرسیوم باید شفاف و قابل تأیید باشد.

عاملیت ظرفیت: ظرفیت اتصال هر عاملیت محدود است. این محدودیت که در مطالعات اجتماعی به عنوان «عدد دانبار52 شناخته می‌شود، نشان می‌دهد که یک عاملیت تنها می‌تواند یک رابطه معنادار و پایدار با تعداد معینی از افراد دیگر حفظ کند. وقتی تعداد روابط عاملیت از این ظرفیت بیشتر شود، اتصالات آن کیفیت خود را از دست می دهند، فرآیندهای تصمیم گیری مختل می شوند و عاملیت نسبت به شبکه یا جامعه ای که در آن مشارکت دارد بی تفاوت می شود. حفظ تعداد ارتباطات در این ظرفیت نه تنها تمرکز و کیفیت تصمیمات را افزایش می دهد، بلکه همدلی، مسئولیت پذیری و مشارکت موثر را تقویت می کند.

اندازه جامعه: ظرفیت اتصال محدود هر عاملیت مستقیماً بر اندازه جامعه یا گروهی که در آن فعالیت می کند تأثیر می گذارد. جامعه ای که از حد مطلوب برای روابط معنادار فراتر رود، به تدریج از کاهش انسجام، هماهنگی ضعیف و کاهش کیفیت تصمیم گیری جمعی رنج می برد. در مدل ACE، اندازه هر جامعه باید در محدوده خاصی، متناسب با ظرفیت اتصال اعضای آن، باقی بماند. این محدودیت از ایجاد فاصله عاطفی و عملیاتی بین اعضا جلوگیری می کند و زمینه را برای شکل گیری اعتماد پایدار و همکاری عملی فراهم می کند.

• انفرادی عاملیت: تیمی که یک کارمند در آن کار می کند تا حد امکان کوچک نگه داشته می شود تا ارتباط با کیفیت بالا حفظ شود. به عنوان مثال، تیم هایی که می توانند با یک پیتزای بزرگ تغذیه شوند.
  
• حقوقی عاملیت: اندازه شرکت محدود است. یک عدد ثابت تنظیم نشده است، اما نشانگر راهنما، شماره دانبار مالکان است. شرکت فقط تا جایی می تواند رشد کند که صاحبان کارمندان را به صورت فردی بشناسند و در جلسات مختلف با آنها تماس مستقیم داشته باشند.

چنگال انجمن: هنگامی که نیاز به افزایش مقیاس ایجاد می‌شود یا زمانی که تفاوت‌هایی در ارزش‌ها و قوانین در سطح تیم/شرکت/کنسرسیوم وجود دارد، جامعه باید شاخه جدیدی ایجاد کند، درست همانطور که یک درخت در هنگام رشد شاخه‌ها را رشد می‌دهد، نه اینکه تنه‌اش را متورم کند.

• فرد عاملیت: اگر یک یا چند عاملیت‌ها به دلیل تغییر در ارزش‌ها یا عدم پذیرش شرایط خاص، بخواهند این کار را انجام دهند، می‌توانند به طور شفاف و قانونی درخواست فورک کنند - چه با ایجاد یک تیم جدید در شرکت یا با ایجاد یک شرکت جدید به عنوان شعبه شرکت اصلی.
  
• قانونی عاملیت: اگر تجارت شرکت گسترش یابد، مجاز به افزایش اندازه آن نیست. در عوض، باید یک شعبه یا شرکت تابعه جدید ایجاد کند. مالکان فعلی حق مالکیت شرکت جدید را ندارند. مالکیت شرکت جدید باید به بخشی از کارمندان سابق منتقل شود.

سلسله مراتب: اگر برای ایجاد هماهنگی در جامعه عاملیت‌ها به یک ساختار سلسله مراتبی نیاز است، اندازه و سازماندهی جامعه باید به گونه ای باشد که ارتفاع سلسله مراتب بیش از حد افزایش نیابد. ارتفاع بهینه یک سلسله مراتب ارتفاعی است که در آن سر هرم می تواند ارتباط مستقیم با پایین ترین گره ها را حفظ کند و هر فردی می تواند مستقیماً با رئیس سلسله مراتب ارتباط برقرار کند.

اجماع: گرد هم آمدن عاملیت‌ها در یک جامعه به طور طبیعی منجر به اختلاف نظر و شکل‌گیری تضادها می‌شود. برای پیشبرد فعالیت ها و حفظ انسجام، روش هایی برای دستیابی به اجماع مورد نیاز است. در مدل ACE، فرآیند اجماع جدایی‌ناپذیر فرهنگ ارتباطی است، و تصمیم‌هایی را ممکن می‌سازد که رضایت و همسویی را در بین اعضا به حداکثر می‌رساند، حتی اگر نتوان همه دیدگاه‌ها را به طور کامل تطبیق داد.

• رای دادن: روشی مستقیم که در آن هر عاملیت حق اظهار نظر و رأی دادن را دارد. تصمیم بر اساس اکثریت یا نسبت های از پیش تعیین شده گرفته می شود.
  
• نظر کارشناس: در موضوعات تخصصی، تصمیم گیری به افرادی واگذار می شود که دانش و تجربه عمیقی در آن زمینه دارند.
  
• انتخاب تصادفی: در موقعیت‌هایی که دیدگاه‌ها بسیار متعادل یا بحث‌انگیز هستند، انتخاب تصادفی می‌تواند راه‌حلی بی‌طرف و سریع برای تصمیم‌گیری باشد. این رویکرد حتی می‌تواند برای ایجاد تعامل، تنوع و تنوع استفاده شود - مشابه فرآیندهای طبیعی مانند تعیین جنسیت در انسان، که به طور کاملا تصادفی در ژن‌ها تعیین می‌شود.
  
• شورای بزرگان: تکیه بر افراد دارای اعتبار، تجربه و شهرت خوب در جامعه برای ارائه نظر نهایی یا میانجیگری.

حل تعارض: در تعامل بین عاملیت‌ها، اختلاف نظرها و درگیری ها اجتناب ناپذیر است. این تضادها می تواند ناشی از تفاوت در اهداف، اولویت ها، روش های اجرا و یا حتی تفسیرهای متفاوت از واقعیت باشد. حل تعارض به معنای از بین بردن کامل اختلاف نیست، بلکه به معنای یافتن مسیر یا ساختاری است که امکان ادامه همکاری بدون فرسایش یا تضعیف طرفین را فراهم می کند.

• فرد عاملیت: اگر یک عاملیت در یک شرکت احساس کند صدایش شنیده نمی شود یا حقوقش نقض می شود، باید توانایی ارسال سیگنال به سایر اعضای کنسرسیوم را داشته باشد. کارمندان شرکت های عضو می توانند سندیکاهای کنسرسیوم اختصاصی تشکیل دهند.
  
• قانونی عاملیت: همه شرکت‌های عضو موظف هستند سیگنال‌های دریافتی از عاملیت‌ها شرکت‌های دیگر را دریافت و آدرس‌دهی کنند. اولویت هندلینگ بر اساس فاصله فیزیکی بین شرکت ها تعیین می شود.

حکومت: قوانین میان عاملیت‌ها باید ساده، شفاف و کم تعارض باشند. با رشد گروه، قانون گذاری دشوارتر می شود. در شرکت ها قوانینی توسط مالکان وضع می شود. در مقابل، دیگران از طریق یک فرآیند جمعی توسعه می یابند. یک قاعده زمانی پایدار تلقی می شود که مبتنی بر گفتگو و رضایت متقابل باشد.

• فردی عاملیت: کارکنان نباید تحت فشار روحی/فیزیکی برای برآوردن نیازهای مالکان کار کنند. قوانین مربوط به ساعات کاری و حجم کاری از طریق یک فرآیند حاکمیت داخلی با در نظر گرفتن وضعیت منابع شرکت تصویب می شود. کارکنان شرکت‌های کنسرسیوم ACE باید بتوانند قوانین مربوط به وضعیت و شرایط کاری خود را از طریق همین فرآیند پیشنهاد و دنبال کنند.
  
• حقوقی عاملیت: هر شرکت موظف است یک فرآیند حاکمیت داخلی شفاف و قابل اعتماد داشته باشد. مالکان بخشی از آن را آغاز می کنند و بقیه از طریق مشارکت جمعی شکل می گیرد. قوانین نهایی باید با اصل عدم تحمیل فشار روحی/جسمی سازگار بوده و از طریق گفتگو و توافق متقابل به تصویب برسد.

پلیس: بهترین پلیس برای هر عاملیت خودش است. نظارت باید حداقل و مبتنی بر پاسخگویی باشد.

• فرد عاملیت: اعتبار و شهرت یک فرد او را وادار می کند که از قوانین پیروی کند - حتی زمانی که تنها هستند. پایبندی باید ناشی از احساس مسئولیت باشد، نه ترس از مجازات.
  
• قانونی عاملیت: وظیفه نظارت اطمینان از رعایت قوانین است، نه کنترل مداوم. نظارت باید حداقل، شفاف، بی طرفانه و بر اساس توافق جمعی باشد.

قضاوت: مواقعی وجود دارد که یک یا چند عاملیت‌ها نمی توانند اختلافات خود را به صورت داخلی حل کنند. اگر شبکه عاملیت‌ها به محدودیت تعداد Dunbar پایبند باشد، معمولاً نیازی به قضاوت خارجی وجود ندارد. در این شرایط، مراجعه به جمع عاملیت‌ها یا بزرگان گروه اغلب مشکل را حل می کند. در غیر این صورت باید از یک ناظر بی طرف از میان گروه های کنسرسیوم برای داوری استفاده شود تا به یک تصمیم عادلانه و قابل قبول برسد.

تبادل

نوعی از مبادله همیشه ارتباط بین دو عاملیت‌ها را همراهی می کند. هر عاملیت بخشی از نیازهای خود را از طریق این تبادل برآورده می کند. توانایی درگیر شدن در دادن و گرفتن یک ویژگی ذاتی هر عاملیت است و هیچ مانع یا محدودیتی - از جمله ناتوانی در پرداخت پول - نباید مانع از دریافت آنچه که نیاز دارد باشد. این مبادله را می توان با ابزارهایی غیر از پول نیز انجام داد.

تبادل بین عاملیت‌ها در سه روش کلیدی خلاصه می شود که با نام اختصاری GCC شناخته می شود: هدیه، تعهدات، ارز.

Gift: در این روش، نیازهای یک عاملیت توسط دیگری عاملیت بدون انتظار بازگشت برآورده می شود. عمل دریافت هدیه به خودی خود نوعی مبادله است – زیرا گیرنده با پذیرش و استفاده از هدیه بخشی از آن رابطه را شکل می دهد. مبادله هدیه بدون چشمداشت، ضروری ترین عامل در تقویت پیوندهای انسانی است.

• فردی عاملیت: کارمندان برای همه فعالیت ها حقوق دریافت نمی کنند. آنها بخشی از کار خود را داوطلبانه و به عنوان هدیه به شرکت انجام می دهند، از خدمات تخصصی گرفته تا کارهای جزئی مانند نظافت و نگهداری. در مقابل، شرکت همچنین می تواند هدایای حمایتی برای حل مشکلات و نیازهای کارکنان ارائه دهد.
  
• حقوقی عاملیت: شرکت های عضو کنسرسیوم، به عنوان یک اولویت، کالاها و خدمات خود را به سایر اعضای کنسرسیوم ارائه می کنند. بخشی از این پیشکش می تواند به صورت هدیه باشد. همچنین برخی از کارهای تخصصی یا غیرتخصصی که معمولا برون سپاری می شوند می توانند به عنوان هدیه توسط افراد شرکت های دیگر انجام شوند.

تعهدات: در این روش، مبادله به شکل رابطه بدهکار و طلبکار است. عاملیت دریافت کننده کالا یا خدمات متعهد به انجام متقابل در آینده است. این بدهی در دفتر کل یا سیستم حسابداری ثبت می شود. اساس این نوع مبادله، اعتماد بالا بین طرفین و اطمینان به انجام تعهدات در آینده است. در این نوع معاملات از هیچ ابزاری مانند پول یا ارز برای مبادله کالا و خدمات استفاده نمی شود.

• فلسفه: بدهکاری متقابل عاملیت‌ها را تشویق می کند تا ثبات یکدیگر را حفظ کند. از آنجا که هر یک به دیگری متعهد است، دوام شبکه و سایر عاملیت‌ها به یک علاقه مشترک برای همه تبدیل می شود.
  
• تفاوت با مبادله پولی: در مبادله مبتنی بر تعهد، رابطه بین طرفین فراتر از معامله ادامه دارد. تعهد باقی مانده ارتباط انسانی را فعال نگه می دارد و سرنوشت هر یک از طرفین برای دیگری حیاتی می شود. در مقابل، مبادله پولی بر حداقل اعتماد متکی است، و با تسویه فوری اوراق قرضه را به حداقل لازم کاهش می دهد و پس از پرداخت، جایی برای مراقبت متقابل باقی نمی گذارد. سیستم این بخش، حسابداری اعتبار متقابل است. مجموع جبری بدهی ها و اعتبارات در شبکه صفر می شود.
  
• فرد عاملیت: بخشی از حقوق و مزایای یک کارمند به عنوان اعتبار ثبت شده برای آنها نگهداری می شود (که عملکردی مشابه بیمه عمر/بازنشستگی دارد)، با این تفاوت که صندوق در خود شرکت/شبکه تعریف می شود. برای جزئیات بیشتر، به فصل "اقتصاد ACE" مراجعه کنید.
  
• حقوقی عاملیت: به جای دریافت فوری ارز، یک شرکت می تواند ارزش تحویل داده شده به دیگران را به عنوان بدهی در دفتر اعتباری متقابل ثبت کند. تسویه بعدی با کالا/خدمات/ارز یا از طریق مبادله انجام می شود. در سطح شبکه کنسرسیوم، حساب ها با جمع صفر باقی می مانند.

ارز (پول و سایر ابزار مبادله): در این روش، عاملیت دریافت کننده کالا یا خدمات، بدهی خود را در آن لحظه با پرداخت ارز تسویه می کند. این معامله بر اساس کمترین سطح اعتماد مستقیم بین طرفین است، زیرا تنها پشتوانه رابطه، خود پول به عنوان ابزار مبادله است. شرکت های داخل کنسرسیوم بخشی از خدمات یا کالاهای تولیدی خود را در ازای ارزهای مختلف به شرکت های داخل و خارج از کنسرسیوم ACE می فروشند.

اقتصاد ایس

اقتصاد ACE یک مدل هفت بخشی برای فعالیت بنگاه های اقتصادی است که در آن اصول و مراحل عاملیت در تمامی لایه ها و تصمیم گیری ها وجود دارد.

1. سرمایه در اقتصاد ACE، سرمایه فقط پول یا موجودی حساب بانکی نیست. سرمایه سالانه شرکت باید بر اساس پرتفوی سرمایه هفت بعدی زیر اندازه گیری و گزارش شود.

• سرمایه مالی: نقدینگی، درآمد، دارایی‌ها، و انعطاف‌پذیری مالی.
  
• سرمایه دانش: مهارت‌ها، تجربه انباشته، مستندات، و یادگیری سازمانی.
  
• سرمایه طبیعی: تأثیر/تعهدات زیست‌محیطی و رابطه داد و ستد با زمین به‌عنوان عاملیت.
  
• سرمایه سلامت جسمانی: وضعیت رفاه، ایمنی شغلی، و ظرفیت کار.
  
• سرمایه سلامت روان: بهزیستی روانی-عاطفی، فرسودگی شغلی، احساس معنا، و تعلق.
  
• سرمایه اجتماعی: اعتماد، شبکه همکاری، شهرت و روابط بین سازمانی.
  
• سرمایه فرهنگی: ارزش های مشترک، هنجارهای کاری، کیفیت تعامل، و خلاقیت جمعی.

شاخص های مورد نیاز برای محاسبه پرتفوی سرمایه با مشارکت تمامی شرکت های کنسرسیومی تعریف و به روز شده و متناسب با فرهنگ هر شرکت قابل تنظیم است. (این اندازه گیری ها لزوماً کاملاً قطعی و عددی نیستند؛ درجه ای از عدم قطعیت پذیرفته شده است.) شاخص های سبد سرمایه باید برای همه کارکنان یک شرکت محاسبه شود.

2. ابزار تولید در این مدل، سیاره زمین و محیط به عنوان یک عاملیت مجزا در نظر گرفته می شوند. هر بنگاه اقتصادی باید داد و ستد خود را با محیط شفاف کند و تأثیرات مثبت و منفی آن را بسنجد. شاخص هایی مانند Average Care Index می توانند بدهی یا اعتبار یک شرکت را نسبت به محیط زیست محاسبه کنند. شرکت هایی که بدهی پایینی دارند می توانند این ظرفیت را به شرکت های دیگر منتقل کنند و در ازای آن خدمات یا کالایی را دریافت کنند. انتقال ظرفیت زیست محیطی مازاد تنها در داخل کنسرسیوم مجاز است. بازار ثانویه ممنوع است تمام نقل و انتقالات در یک رجیستری شفاف ثبت می شود. اما باید از ایجاد بازارها و شرکت های پوسته و همچنین استفاده نادرست از خرید و فروش ردپای کربن جلوگیری شود.

3. نیروی کار نیروی کار در اقتصاد ACE بخشی فعال از عاملیت شرکت است و تصمیمات باید بر اساس مراحل عاملیت گرفته شود.

• بند 1- پرداخت حقوق و مزایا را می توان از طریق مدل های مختلف مبادله (پول، هدیه، تعهد) انجام داد.
  
• بند 2- شرکت موظف است به همه کارکنان خود سهام بدهد و آنها را در سود شریک کند.
  
• بند 3 - تامین سرمایه و بیمه: صندوق‌های بازنشستگی، صندوق‌های مسکن و سایر پوشش‌های بیمه از برون‌سپاری به درون منبع منتقل می‌شوند، چه توسط شرکتی که هر کارمند در آن کار می‌کند یا توسط شرکت‌های کنسرسیوم.
  
• بند 4- روش مبادله تعهد برای اجرای صندوق ها و بیمه های مختلف استفاده می شود. تعهدات در دفتر حسابداری ثبت می شود و در زمان های توافق شده تسویه می شود.
  
• بند 5—تجربه فازهای عاملیت: طراحی نقش ها و وظایف باید به گونه ای باشد که هر کارمند در طول دوره همکاری خود، هر چهار مرحله عاملیت را تجربه کند: اکتشاف، تثبیت، گسترش و یکپارچه سازی.

4. تولید کالاها و خدمات هر شرکتی باید ارزش‌های خود را تعریف کند و محصولات خود را با آن‌ها هماهنگ نگه دارد. این ارزش ها همچنین بر روابط و مبادلات شرکت حاکم است. به عنوان مثال، شرکت انرژی SAS تجهیزات خود را مستقیماً در اختیار شرکت های فعال در صنعت قمار قرار نمی دهد. حتی از استفاده غیرمستقیم محصولات خود توسط این شرکت ها جلوگیری می کند.

• بند 1 — تمرکز بر محصول/خدمت: ترجیح این است که هر شرکتی بر روی یک محصول یا یک خدمت متمرکز بماند تا فضا را برای ورود و رشد دیگران باز نگه دارد.
  
• بند 2 — استانداردهای سازگاری و کیفیت: تولید باید با استانداردهای مشترک کنسرسیوم (کیفیت/ایمنی/سازگاری) همسو باشد تا از همکاری روان بین شرکت ها اطمینان حاصل شود.

5. بازار و رقابت

• بند 1 - اولویت عرضه در کنسرسیوم: شرکت های عضو کنسرسیوم موظفند ابتدا نیازهای فردی و حقوقی عاملیت‌ها را در کنسرسیوم برآورده کنند و فقط مازاد را به طرف های خارجی ارائه دهند.
  
• بند 2 - اولویت خرید در کنسرسیوم: عضو فردی و حقوقی عاملیت‌ها نیازهای خود را عمدتاً از شرکت‌های داخل کنسرسیوم تهیه می‌کنند. اگر در دسترس نباشد، توسل به منابع خارجی مجاز است.
  
• بند 3- سالم، غیر خورنده، رقابت: تنوع محصولات/خدمات یک شرکت نباید فضا را برای سایر اعضا شلوغ کند. رقابت سالم مجاز است، اما نه به اندازه ای که منجر به بی ثباتی یا سقوط سایر شرکت های کنسرسیوم شود.
  
• بند 4 - ممنوعیت زنجیره مالکیت: ایجاد شرکت‌های زنجیره‌ای با مالک عاملیت منفرد ممنوع است. در صورت رشد، شرکت باید تقسیم شود و مالکیت شرکت جدید باید به مالکان جدید از بین کارکنان سابق منتقل شود.

6. مبادله فروش و مبادله در کنسرسیوم ACE بر اساس مدل GCC (هدیه، تعهدات، ارز) است.

• بند 1 - واحد ارزش داخلی (تعهدات): شرکت های کنسرسیوم یک واحد ارزش داخلی را برای سیستم تعهدات خود تعریف می کنند. این واحد فقط در داخل کنسرسیوم معتبر است و ارزش کالا/خدمات در زمان مبادله با این واحد محاسبه و در دفاتر حسابداری ثبت خواهد شد.
  
• بند 2- انتقال از ارزهای جاری: استفاده از ارزهای رایج برای ارزیابی در ابتدای کنسرسیوم مجاز است. با این حال، پس از راه‌اندازی واحد محاسبه اختصاصی کنسرسیوم، همه حساب‌ها و دفتر کل باید به‌روزرسانی شوند و محاسبات باید دوباره محاسبه شوند.
  
• بند 3 - تعهد شبکه مشترک: تعهدات یک عاملیت (شرکت) قانونی به عنوان تعهد شبکه در نظر گرفته می شود. اگر شرکتی به هر دلیلی با مشکل یا بحران مواجه شود، سایر اعضای کنسرسیوم برای انجام تعهدات آن شرکت همکاری و پشتیبانی خواهند کرد.

7. محاسبه سود سود در اقتصاد ACE چند بعدی است و باید بر اساس پرتفوی سرمایه هفت برابری اندازه گیری و گزارش شود، نه فقط یک رقم مالی.

• بند 1- سرمایه گذاری مجدد در سبد هفت برابری: هر شرکت موظف است بخشی از سود خود را برای تقویت هفت سرمایه، هم در سطح عاملیت قانونی (خود شرکت) و هم در سطح فردی عاملیت‌ها (همه کارکنان) اختصاص دهد.
  
• بند 2 - سهم و تعهدات کنسرسیوم: بخشی از سود باید به هزینه‌های کنسرسیوم و بازپرداخت تعهدات برای حفظ ثبات شبکه اختصاص یابد.
  
• بند 3-معنای رشد: رشد مالی شرکت نباید به صورت تصاعدی/هندسی دنبال شود. ارزیابی رشد باید بین هفت شاخص سرمایه توزیع و پخش شود تا تصویر دقیقی از پیشرفت شرکت در همه ابعاد بدست آید.